4 oktober 2014
Tekst: Michiel Stijntjes

Dit weekend stond weer in het teken van de marathon. Dit keer de 11e editie van de Brussel Marathon waar ik voor de 2e keer aan de start stond. Een buitenlandse marathon betekent dat onze vaste groep er minimaal een weekend van maakt dus vertrokken we op vrijdag met 4 lopers (Charles & Brenda ½ Marathon, Robert en ik marathon) en uiteraard de supporters.

Zelf had ik deze marathon een beetje verbannen na een hele zware editie in 2011. Na 3 jaar wist ik dat het toen extreem warm was voor oktober (28 graden) en dat er een paar pittige bulten in het parcours zaten. Toch keek ik erg uit naar deze marathon; ik ben mijn hele voorbereiding blessurevrij geweest, heb een paar goede tijden gelopen en boekte sterke progressie in trainingen. Uiteindelijk vanaf 23 Juni tot zondag 1000km weggelopen, precies wat ik gepland had. Afgesloten met de korte Trail by the Sea 2 weken voor de marathon i.p.v. “een snelle 10” een week ervoor. Dit experiment beviel ook erg goed.

Binnen onze groep was ook een startbewijs voor de marathon vrijgekomen die we eigenlijk al afgeschreven hadden…tot we het idee hadden dat we er misschien iemand bij Pallas blij mee konden maken. Je hebt altijd wel een gek die een week voor de start wil besluiten een marathon te lopen…toch? Die ‘gek’ bleek Remko Kap te heten. In een paar dagen regelden we onderdak op onze hotelkamer, vervoer en zorgde ik voor de administratie. Toen hij hoorde van mijn plannen om in ieder geval op 5min/km (12km/u) van start te gaan voor een eindtijd rond 3.30 leek het hem wel leuk om mij te hazen. Hier was ik uiteraard hartstikke blij mee, alleen geeft het ook wel een beetje druk.

Na een paar dagen Brussel en een paar Belgische biertjes op vrijdag kwam de marathon dichterbij. We zaten op zaterdagavond nog laat bij de Italiaan (waar in de keuken alles mis ging) toen Remko arriveerde. Hij kon om 21.30 aanschuiven en kreeg gelijk een bord pasta wat ‘enigszins laat’ op tafel kwam door de stress in de keuken.

Toch nog bij tijds naar bed kunnen gaan om de volgende dag fris aan de start te verschijnen. De start is in Brussel om 9.00u en we zaten 10 minuten van de start dus echt haasten hoefden we ook weer niet. Eenmaal bij de start ging iedereen zijn eigen weg. Remko en ik besloten een paar rondjes warm te lopen waarna we plaatsnamen in het 3.30 eindtijd vak.

Je schrijft je hier niet voor een tijd in, maar kunt gewoon een vak kiezen met de pacers van jouw eindtijd. Er doen ook maar 2400 marathon lopers mee, maar daar staan wel 11.000!! ½ marathon lopers tegenover die anderhalf uur later van start gaan en later instromen rond 35km.

Eigenlijk hebben mijn luxe-haas en ik het amper over tijden of de wedstrijd gehad. Ik hoefde alleen te volgen en besloot me ook niet druk te maken. Ik was top fit en mijn benen voelen al weken erg sterk.

Gelijk vanuit de start liepen we gelijk strak tempo. De eerste doorkomst op 5km was 24.32 (uit mijn hoofd). Wel vond ik het parcours direct vanaf de start weer pittig. Deze marathon kent bijna geen vlakke km’s en heeft ook nog eens wat kasseienstroken. Ik werd heuvel op en heuvel af keurig gecoacht door Remko al merkte ik snel dat ik nog wat aan het dalen moet doen. In de afdaling moet ik alle zeilen bijzetten om ‘in het wiel te blijven’.

Door de vele heuvels, en dat zijn vaak echt serieuze bulten, is het moeilijk vlak te lopen, Remko heeft alleen geen enkele moeite met het reliëf en ik volg gewoon. We klokken 49.12 op 10km en zitten perfect op schema voor 3.30. Ik herinner dat ik rond 15km zeg dat ik me nog best goed voel, maar iets aan het doen ben wat ik nog nooit eerder heb geprobeerd en geen idee heb hoelang ik dit volhoud. De km tijden blijven goed en zeker vanaf km 11 t/m 18 loop ik voor mijn gevoel ‘in the zone’. We klokken daar alle km’s tussen 4:32 en 4:50 ondanks de heuvels. Dan begint een beklimming na het 18km punt die ruim 2km duurt. Hier worden diverse lopers gekraakt; als je hier slecht bent lig je direct op het rooster. Er lijkt geen einde aan te komen maar Remko sleurt ons er doorheen. Eenmaal boven is het tijd voor herstel en een gelletje. Hoewel ik mijn benen voel, is het moraal erg goed en voel ik me goed herstellen in een lange afdaling. Op de halve marathon klok ik 1.43.42 wat zelfs een PR is al hecht ik hier weinig waarde aan (mijn laatste halve was Renesse 2013 waar ik 1.51.11 klokte voor een PR). Wel begin ik last van mijn rechterheup te krijgen rond 25km. Ik ben er vrij zeker van dat dit ontstaan is door het vermoeide afdalen. Ik vraag of we tussen 25-30 even niet sneller dan 5min/km kunnen lopen. Na het park bij Tervuren staan er tussen 30 en 32km weer diverse beklimmingen op het programma. De pijn is gelukkig weggetrokken, maar het tempo zakt wel. Ik klok km’s van 5:28 en 5:38 en ik begin serieus te kraken. Ook in de afdaling vind ik geen tempo en ik herinner me nog dat ik tegen Remko zeg dat ik mijn benen weer even moet zoeken. Al weet ik dat ik die benen van de eerste 25km niet meer ga vinden.

Bij 32km vind ik moraal in de laatste 10km en neemt het verval gelukkig weer af. Volgens mij zag ik 2u.37min staan op mijn horloge en weet dat ik ook geen uur ga doen over de laatste 10km. Het idee dat ik een vet PR ga lopen geeft weer wat kracht. Bij 35km stroomt de hele meute van de ½ marathon in en begint de beklimming van de Tervurenlaan. 2km Serieus vals plat al neigt het naar gewoon heuvelop. Deze hakt er gigantisch in en ik probeer me op advies vast te klampen aan de 2:00u pacers van de halve. Echt alles kraakt in mijn lichaam en volgens mij zeg ik nog iets dat dit “echt HEL” is. Toch vind ik nog iets van tempo waar het wat afvlakt en nu ik dit schrijf en de rondetijden bekijk, zie ik dat ik er 5:33 en 5:42 km’s klok wat me niet tegenvalt. Eenmaal overleefd zou je denken: uitlopen, maar ook dat is je in Brussel niet gegund. Eerst volgt een kasseienstrook die me niet lekker valt. Tussen 38-39 heb ik het ook mentaal zwaar, er lijkt geen eind aan te komen. Remko moedigt me regelmatig aan en ik houd er wel tempo in, maar als bij 40km wéér een heuvel volgt knak ik haast. Hier spreekt Remko de nu al legendarische woorden “ik kan je ook gewoon een knal voor je bek geven, dan heb je echt pijn, lopen!”. Dat doe je dan maar…Ondertussen is Remko letterlijk de ballon van de pacers aan het wegkoppen dit ook tot plezier van de pacer die een glimlach niet kan onderdrukken.

In de afdaling komt er iets van adrenaline los en pers ik er in de laatste km nog een sprint uit. Eindelijk klokken we 3.34.43 en hiermee verbeter ik mijn PR met 20 minuten!! Wel een groot woord van dank naar Remko die hier ook zelf gewoon een PR had kunnen lopen. Naast een loper van de absolute buitencategorie, ook super loyaal. Echt een topdag en een topweekend gehad!

Nu in herstelmodus en nadenken over nieuwe doelen. Maar daar beginnen we wel aan als ik weer kan traplopen.

Overige tijden:
Michiel & Remko: 3.34.43
Charles Creutzburg: 2.02:35
Brenda van der Zanden: 2.13:34
Robert van der Zanden 3.11:10
Jeroen Nieuwland 3.38:56

logo_body_and_soul.png
logo_dennis_postma.png
logo_martinic.png
logo_melinda.png
logo_paul_van_der_leij.png
logo_poldervaart.png
logo_steefit.png
logo_vanhaastert.png
logo_vtti.png
logo_wash_it_carwash.png
logo_wm.png
logo_zuiderwijk.png
Lopers_company-2.png
logo_kinderkoepel_bewerkt.png
logo_body_and_soul.png
logo_dennis_postma.png
logo_martinic.png
logo_melinda.png
logo_paul_van_der_leij.png
logo_poldervaart.png
logo_steefit.png
logo_vanhaastert.png
logo_vtti.png
logo_wash_it_carwash.png
logo_wm.png
logo_zuiderwijk.png
Lopers_company-2.png
logo_kinderkoepel_bewerkt.png